Archives
Literary

IKAW LANG ANG HANDUM KO MAMAY!
Poem by: Hipolito Berano

sa pagmukyat ng mata
akon na namat-an
ang hantop na pagpalangga
ng isa nga nanay
sa iya pag-antabay
didto ko namat-an
ang magpangamuyo sa diyos
kag magpati sa maguyang.

sa akon pagdaku
didto ko nakita
ang iya kahugod
sa suyod ng pamayay
ang iya pag-ataman
sa iya kaonga-an
sobra pa sa pilak
labaw sa bulawan.

ogaling nagligad
ang madamu nga adlaw
kag ang palangga nga mamay
kami hay bayaan
sa luyo ng luma
kag gabok nga papag
sa akon may gintugon
may gusto ihambay.

sa maluya nga boses
nga daw ihutik na
sa gakurog nga tono
nga kung pamatian
indi na mabasa
ang tugon ni mamay
iya ging isa-isa
gailig ang luha
sa akon mga mata.

nene, ibilin ko sa imo
ang duha mo nga manghod
atamanon mo maayo
nga maging mabuot
sa inda pagbahoy imo palanggaon
tandaan mo permi ining akon tugon.

ayaw gipabay-i
ang aton ning bayay
ang antigo nga espiho
kag kahoy nga kuwadro
ayaw da gi pabay-i
ang lanas sa lusod
ang aton kasapatan
kag tanuman sa tayod.

habang may ginatugon
ang palangga nga mamay
indi ko mapung-gan
ang kabug-at ng dughan
sa mga ginbilin
akon nababatyagan
malapit na ang orras
nga kami bayaan.
mamay ko! mamay ko!
ang akon nasambit
nga sige ang luha sa mata ga-ilig
anhon ko ang bugna
ang damu nga gamit
kung ikaw mamay ko
sa amon mawagit,
maayo pa nga ang tanan
sa amon maduya
ang gamit ng bayay
kag maisot nga duta
pero indi ko makaya
nga ikaw o mamay
ang sa amon kabuhi
ikaw hay magpanaw

kung ikaw maduya
sa amon ning dayan
magiging maduyom
ang pagakadtu-an
ikaw lang gid mamay
ang amon kahayag
ang bituon kag iwag
ng malipay nga bayay...